Keputusan setimpal dengan usaha

Congratulations for all students yang mendapat keputusan yang cemerlang. Saya sebagai seorang guru juga turut berbangga dengan anda semua. Kini usaha yang gigih telah memberikan keputusan yang setimpal dengan keputusan anda.
Bagi yang gagal meraih keputusan didalam SPM. Jangan bersedih hati, jangan berputus asa dan jangan menyalahkan takdir. Lagi pula sesal kemudian tiada gunanya.

Tahniah juga bagi gu-guru yang telah bertungkus lumus didalam mendidik para pelajar. Memang sukar memanusiakan manusia. Namun ia telah terbukti dengan kejayaan anak didik

Sibuk

Sekarang ini pihak sekolah telah di perkenalkan dengan satu program 1 murid 1 sukan. Di mana setiap guru juga harus terlibat sama. Ini berlainan dengan kokurikulum permainan.


Setiap guru haruslah bermain bersama dengan pelajar. Sudah tentu sukan yang aku pilih ialah Olahraga.

J'ai besoin d'exprimer

J'ai besoin d'exprimer, mais je ne sais pas avec qui.
chaque fois que nous plaisanterie se termine par un combat. parfois je suis fatigué de tout cela. mais je dois être patient. mais jusqu'à quand?
Je suis un être humain ne peut être séparée des sentiments de colère et de la merde.
mais je sais que vous ne comprenez pas
Je sais que tu m'aimes
Je sais que vous êtes aussi essayer
de tes larmes
Je me sens si coupable
Je suis désolé

GONG XI FA CHAI To all my friends out there!!!!

Cuti Oh Cuti...

Assalammualaikum dan Salam Sejahtera kepada semua blogger di sana.

School's holiday....what a beautiful days. I can spend my time with my lovely daughter. Dan yang pasti dia semakin manja. But its okay...I love on the way she smile at me. Love the way she slept next beside me. So comfortable....

Besides that, We are so busy to tidy up our new home. Belum pindah lagi lah but do something then nothing kan. At least masa ada eletrik dan air tidak lah kelam kabut nanti. Cat di luar rumah tu pun belum lagi, papa cakap gotong royong saja nanti. Itu lagi bagus...what a brilliant ideas kan...:) I like that..

Je n'ai vraiment aucune idée du type ici. peut être trop long un jour férié. Je suis donc gel de cerveau dans la glace ... tout ce que je vais continuer la mise à jour ce blog pour ceux d'entre vous qui suivent mon blog. au revoir et vous revoir

sharing something nice...

This morning I went to the school's library. Just drop by, while waiting for my next class.
Actually this is my first time to go to the library since I was posting here last year. So, I took one book randomly, I read the title.... THREE CUPS OF TEA. Ermmm....sound interesting for me and I go to the counter and borrow that book.
Many people said, don't judge the book by its cover. So after finish my class, I immediately took out my book. I read that book chapter by chapters. Its very....VERY INTERESTING and INSPIRED ME!!!
WHY????? Let me tell you and I think Its true. With the first cup of tea you are stranger. With the second....a friend. With the third cup of tea, you are family.
You need to read this book and you will know the meaning of 3 cups of tea. Spend a little bit of your time to read it. This is a true story....

learnt something

Alhamdullilah....I managed to settle up my works at school. Even though  day by days it was really tough for me. But my husband and my only daughter inspiring me to move on.
Sometimes, I'm crying inside my car, because I dont want my husband know how tough it was. I dont want he feel regret and start blame his self. Since my husband need to resign because nobody want to take care our daughter. I already find someone but last minute she refused to take care. We dont have any choice but to take this decision.
Now, I'm the one to settle up everything...from A to Z.
On that that, I dont have enough money..I try....and one friend help me out. But I cant repay him that month because out of my budget. I was hoping and thought he was understand but I was wrong. Today he remind me again....but I will pay that 100 Ringgit this Tuesday. Dont worry....even I have to cut down here and there.
Anyway thank you because I learn something from a Good Friend.
Please dont ask where is my family and husband...I'm the person dont like to make them sad and worried. Especially my husband. I think he was a great man...nobody will quite his job only to sit down at home and being a Mr MAMA. But my husband he did it...

What I'm trying to say...please put yourself in my shoes and you feel how hurt, sad, stress and....you will know ....just put yourself

kursus pendedahan teks baharu komponen sastera dalam bahasa inggeris ( komsas ) tingkatan 1 & 5

hello and assalammualaikum,

Now I'm still in this room attending my komsas's course. By the way it was very interesting. Overall this course is about literature component in form 2, 3, 4, and 5. But according to our JU, she told us in  for the short stories form 4 will NOT coming out in SPM.

Pembayaran Gaji Untuk Tahun 2011

Bulan	Tarikh	Catatan
Januari	25 Jan 2011
Februari	24 Feb 2011	Tahun Baru Cina 3 & 4 Feb 2011
Mac	24 Mac 2011
April	25 April 2011
Mei	24 Mei 2011	Pesta Menuai 30 & 31 Mei 2011
Jun	23 Jun 2011	Hari Gawai 1 & 2 Jun 2011
Julai	25 Julai 2011
Ogos	24 Ogos 2011	Hari Raya Puasa 30 & 31 Ogos 2011
September	22 September 2011
Oktober	20 Oktober 2011	Deepavali 26 Okt 2011
November	24 November 2010	Hari Raya Haji 6 Nov 2011
Disember	19 Disember 2011	Hari Krismas 25 Dis 2011

Nilai berkaitan etika kerja dan amanah

Satu kisah yang ingin dikongsi sebagai bahan pengajaran. Bukan untuk menunding kesilapan yang berkaitan tetapi sebagai peringatan buat diri sendiri.

Pada 6 November 2010 saya telah selamat melahirkan baby girl di Hospital Likas. Tetapi disebabkan saya dan baby dikuatiri akan mengalami komplikasi serius, kami ditahan selama 10 hari disana. Selepas seminggu saya berada dirumah, saya telah meminta pertolongan mama untuk ke sekolah menghantar surat pemberitahuan majikan mengenai cuti bersalin. Syukur Alhamdullilah...lega di dada apabila urusan dengan majikan telah selesai.

Kemudian pada 1 Januari 2011, saya dikejutkan dengan email dari rakan. Jutaan terima kasih buat rakan ini..dia memaklumkan bahawa Puan Pengetua tidak mendapat apa-apa makluman mengenai cuti bersalin saya. Dan bila saya menghubungi Penoolong Kanan 1, ia benar tidak mendapat apa-apa surat pemberitahuan. Terfikir juga surat 2 bulan lepas ityu kemana. saya pujuk hati untuk bersabar dan tenang. Saya bertanya mama, samda surat itu telah diberikan atau belum..manalah tahu mama lupa...menurut mama, dia telah berikan kepada kerani sekolah.

Pada 3 Januari 2011, selepas perhimpunan sekolah saya terus ke pejabat dan bertanya kepada  kerani tentang surat pemberitahuan bersalin tempoh hari. Dengan selamba kerani tu berkata sambil tersenyum..." Alamak kak May, I lupa bagi kat Pengetua Hari tu"....Dalam hati saya masa tu memang tahap terbakar level 5 tapi dengan senyuman saya berkata " Puan, Pengetua tu marah-marah saya dan cakap saya tidak bertanggungjawab dengan kerja. Saya bersalin ceaser dan sekarang ini masih dalam pantang dan cuti. Jadi saya mahu Puan jumpa dengan Pengetua ceritakan segalanya. Sebab itu kecuaian Puan bukan saya"

Alhamdullilah, walaupun Pengetua masih moody sebab kes hari tu...sekurang-kurangnya saya ada keberanian untuk bersuara. Pengalaman di sekolah lama, sudah banyak mematangkan saya. Dan kali ini saya tidak akan biarkan orang mengambil kesempatan diatas kelembutan saya.

Walau apa pun amanah yang diberikan...samada kecil atau besar, jaga dan sampaikan pada yang berhak. Jika tidak ini telah mengambarkan kepribadian kita apatah lagi kita yang berkerja di jabatan.

Saya Maafkan Kamu...

SELAMAT TAHUN BARU 2011

Tidak terlambat rasanya saya mengucapkan Selamat Tahun Baru kepada semua pembaca blog. Terima kasih diatas sokongan dan mengikuti perkembangan blog ini. Dalam beberapa tahun ini..blog ini merupakan blog saya yang ke 10. Dan Alhamdullilah saya masih lagi berkarya..

Mungkin ada yang tertanya-tanya apakah azam tahun baru saya untuk 2011. Sebenarnya hidup saya adalah amat mudah sekali. Saya berpegang kepada ayat ini...Jadikan Hari ini adalah hari yang lagi baik dari kelmarin dan esok yang terbaik dari hari ini. Sentiasa muhasabah diri. Saya juga tidak akan selalu merenung kesilapan dan kegagalan yang berlalu kerana saya takut pintu-pintu peluang akan tertutup jika saya terlalu lama merenung d pintu lama. Biarlah ia menjadi sempadan dan peringatan..To Err is Human..right...

Go!!!! Go!!! Man United

Glory, glory, Man United,
Glory, glory, Man United,
Glory, glory, Man United,
And the reds go marching on, on, on.
Just like the Busby Babes in Days gone by
We'll keep the Red Flags flying high
You've got to see yourself from far and wide
You've got to hear the masses sing with pride
United! Man United! 

 

 

CONGRATS...2 - 0

one of my favourite story

DURING MY FIRST seven semesters as a medical student at Gadjah Mada University in Yogyakarta, Indonesia, I spent most of my time studying and in classrooms. I rarely spoke with real patients in a hospital setting. Then last year I started visiting the neurology ward at Dr. Sardjito Hospital.
I was gathering data for my thesis, an assessment of the oral contraceptive pill as a risk factor for ischemic strokes. This type of stroke is the most common and it occurs as a result of an obstruction within a blood vessel supplying blood to the brain. At the hospital I would review the medical records of newly admitted stroke patients, then interview them to find out if they were taking the pill. It was a slow process.
One cold, rainy evening last October, I was in the neurology ward desperately “hunting” for the final three patients I needed to complete my study. The records showed that there was a 43-year-old stroke patient, whom I will call Ms A, in the ward.
Holding a patient questionnaire, I walked towards her room. I didn’t see any doctors or nurses; the ward was quiet. Ms A’s dimly lit room had eight beds. I could see dark clouds and heavy raindrops through the window. The familiar “hospital odour” hung in the chill air.
Ms A was lying on bed 4B, clearly still weak as she was still recovering from her recent stroke. There were no relatives or friends with her. Even the bed beside her was empty. I sat down on a chair next to her bed, and in a low voice I introduced myself and asked how she was doing. She softly replied that she was getting better but the left side of her body was still weak. When I told her that I wanted to gather some additional information from her, she agreed.
The questionnaire consisted of three simple yes-or-no questions. After I finished, I prepared to leave so I could go through more medical records. Before I could stand up, Ms A spoke up in her weak voice. “I haven’t seen you here before, doc. Are you new?”
“Not really, Ma’am. It’s just that I don’t come here every day,” I replied. She started making conversation, asking where I was from and why I was working so late in the evening. I was surprised someone in her condition would want to talk.
“Doc, do you think I can get back my normal life?” Ms A asked at one point.
Deep in my heart, I thought, God, I wish I was your doctor so I could answer you properly.
I replied that while I didn’t know much about her case, I could tell her what I had learned about the recovery of stroke patients. Depending on the severity of the stroke, quite a number respond well to rehabilitation. I was reluctant to go into too much detail as I was only a medical student.
Ms A started talking about herself. She told me that she had three children in primary school, who were staying with a neighbour. “My husband died a year ago and I’m the sole breadwinner of my family. We are not rich and my pay as a cleaner is exactly enough for me and my kids.”
I didn’t know what to say. Looking into her eyes, I desperately tried to remember the lessons from a communication skills class I had taken a few years earlier, but my mind was blank. I cursed myself for not paying more attention.
Without realising it, I had begun holding Ms A’s hand. Since I didn’t have anything to say, I just sat quietly while she talked. That’s when it occurred to me that she was not expecting any reply from me. She just wanted me to listen.
The conversation went on like this for about 20 minutes. She shared her difficulties and sufferings, talked about her husband, who was killed in a car accident, and her struggles to earn money. She also expressed her fear about what would become of her children if something bad happened to her. All I did was nod my head as a way of showing my sympathy.
Finally, Ms A stopped talking. “I’m very sorry for keeping you here to listen to my problems, but I feel relieved now. I had no-one to pour out my problems to.”
A single tear fell from the corner of her eye. I stroked her hair and continued to hold her hand. Finally, I knew what to say. “It’s OK, Ma’am. It’s part of my duty.”
“Thank you, doc, thank you so much.”
She let go of my hand. I stood up, covered her with a blanket, waved goodbye and left her alone in her bed. A few days later, when I returned to the ward, I discovered that Ms A had been discharged as her condition had improved, though she would still need rehabilitation.
Ms A taught me one of the most important lessons a doctor can learn. Sometimes patients do not need expensive medicine or state-of-the-art technology. They just need someone with the patience and willingness to lend an ear and spare a little of their time. For me, that is one of the best things a doctor can do for a patient.
MUHAMMAD FAIRUZ BIN ABDULLAH, a 24-year-old Malaysian, has now entered his clinical studies at the Gadjah Mada University Faculty of Medicine. He will complete his medical degree next year.

Beransur Sembuh

Masuk hari ini sudah 3 hari papa ditahan di hospital akibat minor strok. Menurut doktor yang merawat papa, ia berpunca daripada darah tinggi, kolestrol yang tinggi dan juga terlalu letih. Sebenarnya kalau bagi pendapat aku...papa terlalu letih. Sebelum ini dia tidak pernah ditahan di hospital walau sakit macamana pun. Adakah itu satu petanda bahawa papa bukan lagi semuda usia dulu?

Semasa melangkah masuk ke wad, sebenarnya aku terlalu sedih melihat tiub air yang terpasang di tangan papa. Pasti sakit!!! kerana aku pernah merasainya. Namun aku sembunyi kesedihan aku dengan mengemas barang pakaian papa yang ku bawa. Ku pandang kedalam mata mama, ada kesedihan didalam matanya. Aku masih ingat lagi begitu kasih dan cinta mama dengan papa. Masa itu aku berusia 9 tahun dan terpaksa tinggal bersama papa. Oleh kerana mama terpaksa berkerja di Miri, Sarawak. Apa yang masih kukuh diingatan aku, masa itu papa sakit. sakit terkena buatan orang ( sema'i ). Keadaan papa teruk..semua isi kulit tertanggal. Keluarga terdekat papa menghubungi mama supaya segera pulang. Mama pulang dan bersama-sama kami. Mama merawat papa tanpa rasa geli atau mengeluh. Mama bersusah payah mencari orang untuk merawat papa sehingga sembuh. Itulah dia kasih dan cinta seorang ISTERI.

Alhamdullilah...aku panjatkan kesyukuran kelmarin papa beransur sembuh, walaupun papa masih pening akibat tekanan kolestrol yang tinggi. Tapi bacaan tekanan darah papa kembali normal. Cuma...badan papa sebelah kanan tidak kuat akibat strok. Aku berharap itu cuma buat sementara...kerana aku masih mau papa mendukung dan bermain dengan cucu-cucunya. Aku berdoa pada Allah S.W.T supaya papa sihat seperti dulu. Aku masih belum boleh berdepan hakikat dan kenyataan sekiranya apa-apa yang akan terjadi pada papa. Aku sanggup kehilangan apa sahaja tapi bukan papa. Yang lain aku boleh cari...tapi papa yang selama ini bersama aku...menyopkong aku...mengasihi aku...walaupun sebenarnya aku sudah banyak melakukan kesalahan besar dan dosa besar. Papa tidak pernah membuang aku malahan memberi aku peluang dan makin bertambah kasih sayang papa pada aku.

Aku sedar, aku satu-satunya anak perempuan papa...tapi aku jugalah satu-satunya anak yang selalu menimbulkan masalah. Dan selepas aku berkahwin, papa masih menyokong aku dan melimpahkan kasih sayangnya pada aku. Aku bertuah ada papa macam dia....Aku lega dan hati aku yang luka sedih terubat melihat senyuman papa kelmarin. Itu tanda dia beransur sembuh.

Kalaulah papa suatu hari nanti terjumpa blog aku ni, aku mau papa tahu. Sebenarnya aku menyesal dengan jalan yang aku pilih dulu sebab buat papa susah hati. Rumah tu biarlah papa...aku nda mau rumah tu kalau papa sakit. Tiada makna semua tu untuk aku..Papa sekarang aku sudah kahwin atas restu dan berwalikan papa. Aku janji, aku didik anak aku macam papa didik aku. Tapi satu ja aku mau, papa jaga kesihatan papa. Papa tahu yang anak perempuan papa ni 'survivor'. Aku masih lagi hidup malahan punya anak perempuan. Kalau orang lain yang ada masalah dan berdepan masalah macam aku mungkin ambil keputusan bunuh diri. Tapi aku masih hidup sampai sekarang sebab kasih sayang papa dengan aku.

Cepat-cepatlah sembuh papa, cepat-cepatlah balik rumah. Kami semua anak-anak papa, cucu-cucu papa rindu sudah suara papa yang teriak di awal pagi marah haikal. Kami rindu sudah dengar suara papa batuk setiap masa. Kami rindu sudah tengok papa duduk dihadapan komputer baca blog dan twitter penulis-penulis kegemaran papa.Dan sudah tentu, sahabat-sahabat papa d masjid tu pun sudah rindu denagn lawak papa.

One of my project

Makeup for Dinner, reunion, date and meeting will be cost RM45 at my place and cost RM60 at your place. Makeup for engagement will be cost RM90 at my place and cost RM130 at your place. Makeup for wedding( nikah, sanding & berinai ) will be cost RM350

For all my friends who celebrating Christmas, I wanna wish all of you...

Merry Christmas, hope your life will surrounding by full of joy and luck

J'adore cette chanson très touchante ..

À une époque de ténèbres et de la cupidité
Il est votre lumière que nous avons besoin
Tu es venu pour nous enseigner comment vivre
Ya Allah Muhammad Rasoul

Vous étiez si prise en charge et la nature
Votre âme a été plein de lumière
Vous êtes le meilleur de l'humanité
Khalqillah Khaira Muhammad
Rasulillah ala Sallu, Habib Al Mustafa
La paix soient sur le Messager
The Chosen One

Du luxe tu t'es détourné
Et toute la nuit vous priez
Véridique dans chaque mot que tu dis
Muhammad Rassoul Allah Ya

Votre visage était plus brillante que le soleil
Votre beauté égalé par aucun
Vous êtes d'Allah Chosen One
Khalqillah Khaira Muhammad
Rasulillah ala Sallu, Habib Al Mustafa
La paix soient sur le Messager
The Chosen One

Je vais essayer de suivre votre chemin
Et faire de mon mieux pour vivre ma vie
Comme tu m'as appris
Je prie pour être près de chez vous
Ce jour-là et vous voir sourire
Quand vous me voyez
Rasulillah ala Sallu, Mustafa Habibil
La paix soient sur le Messager
The Chosen One

Rasulillah ala Sallu, Mustafa Habibi
La paix soient sur le Messager
The Chosen One

Yo no era yo

Mientras días desaparecido
Hening menyiksaku noche
Si tan solo solo triste
Me dejaste perdida
La vida no es divertido en absoluto
Mi cielo nublado meditando gris claro
Debido a que no de mí me
Cada vez que te alejas
La mente no se conoce
Mental, sensación de vacío
Yo no me
Cada vez que te alejas
El regreso de su vuelta a mi
El digemar ser aburrido
Dificultad de buscar la paz
Cuando los corazones no están bien todos los tristes
Traté de olvidar el corazón setabah
A sí mismo de la memoria
Pero el anhelo de la tentativa

l'argent l'argent OWH

Je suis maintenant des problèmes de plus en plus .. quand j'étais à court d'argent à la banque. Je dois payer ceci ou cela. En outre, je dois élever ma fille. pourquoi je parle comme je n'ai pas de mari? le revenu réel du mari qui m'aide beaucoup de 300 par mois. que jamais. mais ce n'était pas assez .. parfois je pense à emprunter de l'argent le long. mais il était trop risqué. Je ne veux pas les enfants et les familles qui sont victimes. moi et mon mari est heureux de vous couper, mais pas encore assez. Je ne sais pas où le mauvais calcul de mes dépenses. beaucoup d'espoir en 2011 nous avons ouvert la fourniture de mari et femme

أنا أحب بابا

أنا أحب بابا.. كنت قادرا على التعبير عن بعد سمعت ألقي القبض على الأب في المستشفى لاصابته بجلطة. وكان بابا متعب جدا لإكمال منزلنا. بابا حتى لو منزلنا مستعدة.. تاريخ وطنه وهذا لا يعني بالنسبة لي إذا لم يحدث شيء للفقراء. كان أبي أكثر قيمة من المنزل. يمكن أن تكون البداية للبحث وإعادة بنائها. ولكن أين أجد أن بابا كان ذهب. يا الله، وشفاء والدي. لأنني الأب في غاية المحبة. امين يا الله